Ringrazio la poetessa e traduttrice iraniana Farzaneh Dorri (Copenaghen, Danimarca) per avermi "sua sponte" tradotto la mia poesia in persiano e danese.

NON MERA POESIA

Non è mera poesia

questa che affiora,
ma un resto sottratto
alle pietraie del tempo,
raccolto sul sentiero scheggiato
dei giorni,
dove le foglie,
inermi,
si consegnano al tedio del vento.

Sono giorni
in cui il conforto ha disertato le case.
Il sangue dei bambini
sale come una voce
che nessun cielo riesce più a tacitare.
L'alba apre il suo registro di cenere,
e ogni mattino
aggiunge una pagina
alla liturgia dell'uomo perduto.

Sotto garze di nebbia
ardente, risale il sole,

ma non consola.
Il pettirosso tace.
Le rondini hanno mutato rotta,
quasi conoscessero
l'offesa inflitta all'aria.
Disegnano nell'invisibile
traiettorie di abbandono,
com'un presagio
che ancora non trova nome.

Allora il cuore
si ritrae
in una valle nascosta,
dove il biancospino
osa il suo primo fiore.
Poca cosa,
eppure abbastanza
per opporsi all'inverno.

I nidi
non appartengono più allo sguardo.
L'uomo,
incoronato dalla propria follia,
ha spianato campi e selve,
ha innalzato il cemento
a nuova divinità,
ha chiamato legge
ciò che dimentica la pietà,
ha chiamato perdono
ciò che non conosce giustizia.

Ritorna così
un'ombra antica,
con mille nomi nuovi.
La febbre
che incendiò i secoli
ha soltanto cambiato volto.
Porta ancora
il marchio di Caino.

Ogni genocidio
nasce prima
nel silenzio dell'anima,
poi si veste
d'ordine,
di ragione,
di civiltà.

Non è canto
per chi cerca ornamento.
È una voce
che risale dalle pietraie,
dal fianco nudo dei monti,
dov'il vento
consuma ogni illusione
e il silenzio
diventa misura dell'uomo.

Là
il mio respiro
si disperde nell'infinito.
Là
l'anima,
libera dalla polvere,
leva gli occhi
oltre i regni provvisori.

Attende
che la Verità
ritrovi la sua voce,
che la Giustizia,
esule da troppo tempo,
discenda finalmente
vestita di luce.

E allora
monti e valli,
inermi testimoni,
custodiranno ancora
la Parola
che non conosce tramonto.

***

NOT MERE POETRY
By Dr. Arch. Franca Colozzo

Not mere poetry is this that I proclaim,
But witness wrested from the crags of Time,
Gathered upon the flinty road of mortal days,
Where leaves, like fallen hopes, are driven
By the barren winds of weariness.

These are the days when comfort is no more,
When the blood of infants cries unto the heavens,
And every dawn unfolds its mournful scroll,
Bearing the black liturgy of humankind's undoing.

Veiled in the tattered vestments of the mist,
The sun ascends with silent countenance.

The titmouse utters not its morning hymn;
The swallows flee the violated sky,
Tracing with unseen wings the paths of sorrow,
Where abandonment hangs suspended
Like a prophecy yet unfulfilled.

Then does my heart retreat into the hidden vale
Where the hawthorn dares its first white bloom,
A frail annunciation against the reign of frost.
For every nest lies veiled from human sight,
Since man, enthroned upon his madness,
Has levelled field and forest alike,
Exalting cement above the living earth,
Law without mercy, pardon without justice,
The cold dominion of forgetfulness.

There rises now the ancient spectre,
Wearing a thousand modern names:
The fever that once darkened nations
Returns with an altered visage,
Yet bearing still the mark of Cain.

Thus every genocide is first conceived
Within the secret chambers of the soul,
Then crowned by the false order
That men dare call civilization.

This is no fleeting song,
Nor ornament woven for idle ears.

It is a refrain of the eternal wilderness,
Echoing through untamed heights,
Across the fearless summits
Where the spirit is tried by wind and silence.

There my breath dissolves into the Infinite;
There my soul, unshackled by the dust of earth,
Lifts its gaze beyond the passing kingdoms of men,
Awaiting the Day when Truth shall speak again,
And Justice, long exiled,
Shall descend clothed in light,
While every mountain and every valley
Bear witness to the everlasting Word.

NOT MERE POETRY. By Franca Colozzo. Persian translation by Farzaneh Dorri

چیزی فراتر از یک شعر. سروده شاعر ایتالیایی فرانکا کولوزو. ترجمه فرزانه دُرّی

این فراتر از یک شعر است
این چیزی که من اعلام می‌کنم، شاهدی برکنده از صخره‌های زمان است
گرد آمده بر جاده‌ی سنگلاخی روزهای فانی،
جایی که برگ‌ها، مانند امیدهای فروریخته
توسط بادهای بی‌حاصل خستگی رانده می‌شوند.

این‌ها روزهایی هستند که دیگر دلگرمی درآن وجود ندارد،
وقتی خون نوزادان فریادی به سوی آسمان‌هاست،
و هر سپیده‌دم طومار سوگواری‌اش را می‌گشاید،
که حامل مناجات سیاه تباهی بشریت است.
خورشید در لباس‌های پاره‌ی مه، پنهان شده،
با چهره‌ای خاموش طلوع می‌کند.

چرخ‌ریسک دیگر سرود صبحگاهی خود را نمی‌خواند؛
پرستوها از آسمانِ متصرف شده فرار می‌کنند،
با بال‌های نامرئی مسیرهای اندوه را دنبال می‌کنند،
جایی که رهاشدگی مانند پیشگویی‌ای که هنوز محقق نشده،
معلّق است.

آنگاه قلب من به درّه‌ی پنهان پناه می‌برد
جایی که زالزالک جرأت می‌کند اولین شکوفه سفیدش را
چونان بشارتی ضعیف علیه سلطنت یخبندان نمایان سازد،
زیرا هر لانه‌ای از دید انسان پنهان است.
از آن زمان که انسان بر سریر جنون خویش جلوس کرد،
مزرعه و جنگل را به یک اندازه مسطّح کرده،
سیمان را بر فراز زمین زنده برافراشته است .
این است قانونی بدون رحمت، بخششی بدون عدالت،
و سلطه سرد فراموشی.

اکنون شبح باستانی طلوع می‌کند،
با هزاران نام مدرن:
تبی که زمانی روح ملت‌ها را تاریک می‌کرد
با چهره‌ای تغییر یافته بازمی‌گردد،
با این حال هنوز نشان قابیل را بر خود دارد.

بنابراین هر نسل‌کشی
ابتدا در درون حفره‌های پنهان روح،
سپس با تاجی از نظم دروغین
که انسان‌ها جرأت می‌کنند آن را تمدن بنامند، استقرار می‌یابد.
این نه آهنگی زودگذر است،
و نه زینتی که برای گوش‌های بی‌عار و بی‌تفاوت ساخته شده باشد.

این ترجیع‌بندِ برهوتی ابدی است،
که در میان ارتفاعاتِ رام‌نشده طنین‌انداز می‌شود،
بر فراز قله‌های برافراشته و بی‌باک
جایی که روح در برابر باد و سکوت در آزمون می‌شود.

آنجا نفسِ من در بی‌نهایت مضمحل می‌شود؛
آنجا روحِ من، رها از بندِ غبارِ زمین،
نگاهش را به فراسویِ قلمروهایِ گذرایِ آدمیان می‌دوزد،
در انتظارِ روزی که حقیقت دوباره زبان به سخن باز کند،
و عدالت، که مدت‌های مدید تبعید شده بود،
در لباسِ نور فرود آید،
در حالی که هر کوه و هر درّه‌ای
به کلامِ جاودان گواهی می‌دهد.

NOT MERE POETRY. By Franca Colozzo. Danish translation by Farzaneh Dorri

Langt fra blot poesi. Af italiensk digter Franca Colozzo. På dansk ved Farzaneh Dorri

Det er langt fra blot poesi, hvad jeg forkynder.
Det er snarer et vidnesbyrd vristet fra tidens klipper,
samlet på de jordiske dages flintestensvej,
hvor blade drives som faldne håb
af træthedens golde vinde.

Disse er de dage, hvor der ikke længere er trøst at finde,
når selv spædbørns blod er et råb til himlen,
og hvert daggry udfolder en sørgmodig skriftrulle,
der bærer på den sorte liturgi om menneskehedens undergang.

Sløret i tågens lasede klæder,
stiger solen op med et ansigt af stilhed.
Mejsen synger ikke sin morgensalme;
svalerne flygter fra den krænkede himmel,
og sporer sorgens stier med usynlige vinger,
hvor forladthed hænger blot i luften
som en endnu uopfyldt profeti.

Så trækker mit hjerte sig tilbage til den skjulte dal
hvor tjørn vover at spire sin første hvide blomst
som en skrøbelig bebudelse mod frostens herredømme.
For hver rede ligger skjult for menneskeligt syn,
siden mennesket, tronende på sit vanvid,
har jævnet mark og skov,
ophøjet cement over den levende jord,
en lov uden nåde, tilgivelse uden retfærdighed;
det er glemslens kolde herredømme.

Der stiger nu det ældgamle spøgelse
med tusind moderne navne:
Feberen, der engang formørkede nationer,
vender tilbage med et forandret ansigt,
men stadig bærer Kains mærke.

Således undfanges hvert folkedrab:
Først inden for sjælens hemmelige kamre,
så kronet af den falske orden,
som mennesker vover at kalde civilisation.
Dette er ingen flygtig sang,
ej heller et ornament vævet for dovne ører.

Det er et omkvæd fra den evige vildmark,
der giver genlyd gennem utæmmede højder,
over de frygtløse tinder,
hvor ånden sættes på prøve af vind og stilhed.

Der opløses mit åndedrag i det uendelige,
der løfter min sjæl, løsrevet af jordens støv,
kaster sit blik ud over menneskenes forbigående riger,
venter på den dag, hvor sandheden skal tale igen,
og den længe forvist retfærdighed,
skal stige ned iklædt lys,
mens hvert bjerg og hver dal
bærer vidnesbyrd om det evige Ord.