Thank you dear poet and translator Farzaneh Dorri (#Denmark) for this beautiful translation of my poem: SILENT POETRY.
https://www.larecherche.it/testo.asp?Id=73573&Tabella=Poesia

By @Farzaneh Dorri

شعر خاموش. سروده شاعر ایتالیایی فرانکا کولوزو. ترجمه فرزانه دُرّی
بی‌هیچ کلامی، دریا و آسمان
با هماهنگی از تُن‌های همیشه متغیر، به هم می‌پیوندند.
سایه‌های کم‌نور غرقه‌اند در حالی که جنگ بی‌رحمانه گسترش می‌یابد
و خشونت، زمین را با ناله‌های غم‌انگیز لکّه‌دار می‌کند.
جرقّه‌های منعکس‌شده در سپیده‌دم‌ عطر علف‌های دریایی است،
در سکوت صخره‌ها؛ جایی که من مانند آفرودیت پدیدار می‌شوم.
آینه زمان، کیمیاگری‌ای قدیم و منسوخ را در خود محفوظ می‌دارد،
آنجا که نور با هاگ‌ها و فریادهای خاموش بازی می‌کند.
شیاطین و نابینایی، کشتار و وحشیگری
بشریت از طریق عذاب مقدّر شده رو به زوال است؛
آخرالزمان‌های اعلام‌شده‌ای که ما توانا به دیدن آنها نیستیم
همانطور که بی‌تفاوتی، تاریکی خاموش خود را می‌گستراند.
از صخره‌ی تنهایم که همچون قلبم تنهاست
با مرغان دریایی سخن می‌گویم و افکارم را به دریا می‌سپارم،
خسته از پرده‌ها، از غرور پوچ،
از خودنمایی در جهانی که نقش خود را بازی می‌کند.
اشک‌هایم را در ترانه ذوب می‌کنم، روی برمی‌گردانم
به سوی رؤیاهای دوردست، جایی که آسمان و سپیدی روان به هم می‌رسند؛
پشیمانی دعایی می‌شود که نمی‌توانم آن را پاک کنم،
با این حال هنوز سینه‌ام را با نوری آرام سرشار می‌کند.
بالاخره غروبی سرخ به آرامی، خون فرومی‌ریزد
مانند دایره‌هایی که در جهنم سرخ دانته کشیده شده‌اند،
اما صدای دانته درعملکرد تاریخ مدرن،
هیچ ردّی، هیچ هشداری برای گفتن باقی نمی‌گذارد.
Farzaneh Dorri


***Traduzione in danese da parte di ferzaneh Dorri

Stille poesi. Af Franca Colozzo. Oversat til dansk ved Farzaneh Dorri

Uden et eneste ord danner havet og himlen en harmoni
af evigt skiftende toner;
dæmpede skyggefulde nuancer er oversvømmet, mens ubarmhjertig krig vokser,
og vold pletter jorden med dystre støn.
Spejlede gnister i daggry af tang duft,
i klippernes stilhed, hvor jeg dukker op ligesom Afrodite;
tidens spejl rummer alkymien - der nu er forsvundet -
hvor lyset leger med spore og afdæmpede skrig.
Dæmoner og blindhed, blodbad og vildskab alle vegne
menneskeheden forfalder gennem den skæbnesvangre undergang;
bebudede apokalypser, som vi ikke ser,
mens ligegyldighed spreder sin stille dysterhed.
Jeg taler til måger, jeg betror havet mine tanker
fra min ensomme klippe, der er lige så ensom som mit eget hjerte
træt af skærme og af hele forfængeligheden,
af at posere for en verden, der spiller sin rolle.
Jeg smelter mine tårer i sang og vender mit ansigt
mod fjerne drømme, hvor himlen møder sejlende hvid;
fortrydelse bliver til en bøn, som jeg ikke kan slette,
alligevel fylder den mit bryst med stille lys.
Endelig bløder en cinnoberrød solnedgang langsomt
som cirkler tegnet i Dantes karmoisinrøde helvede,
men Dantes stemme i moderne histories gerninger,
finder intet spor tilbage, ingen advarsel tilbage at fortælle.
Translation By Frazaneh Dorri

***

SILENT POETRY. By Franca Colozzo

Without a word, the sea and sky compose
A harmony of ever-shifting tones;
Dim shades submerged while war relentless grows,
And violence stains the earth with grievous groans.

Reflected sparks in dawns of sea-weed scent,
In hush of cliffs where I, like Aphrodite, rise;
Time’s mirror holds the alchemy once spent,
Where light plays on diaspora and muted cries.

Demons and blindness, slaughter, savagery
Humanity declines through fated doom;
Announced apocalypses we fail to see,
As indifference spreads its silent gloom.

I speak to gulls, I trust my thoughts to sea,
From my lone rock, as lone as my own heart
Weary of screens, of hollow vanity,
Of posing in a world that plays its part.

I melt my tears in song, I turn my face
Toward distant dreams where sky meets sailing white;
Regret becomes a prayer I can’t erase,
Yet still it fills my chest with quiet light.

At last, a vermilion sunset slowly bleeds,
Like circles drawn in Dante’s crimson hell,
But Dante’s voice, in modern history’s deeds,
Finds no trace left, no warning left to tell.
Dr. Arch. FRANCA COLOZZO


Silent poetry / POESIA MUTA

Senza parole ciel e mare son in sintonia di toni,
Tonalità sommerse or che guerra imperversa.
Scintillio di riverberi tra albe profumate d’alghe
Nel silenzio dell’ora sulla scogliera dove
Com’Afrodite, uscita dall’acqua, supina giacqui.

Rispecchio del tempo aurore passate tra alchimie,
Giochi di luce tra diaspore, genocidi e indifferenza altrui.
Demoni e uomini orbi, eccidi e barbarismi,
La razza umana è in decadenza tra annunciate apocalissi.

Parlo ai gabbiani, alla distesa marina affido i miei pensieri
Dal mio scoglio romito come l’anima mia, delusa e stanca,
Stanca d’apparir sui social media, infruttuosa sembianza.

Sciolgo il pianto in canto, riverso è il volto, lontano
Dove l’orizzonte si piega al sogno e vela solitaria
Rimpianti adduce alla preghiera che mi colma il cuore.

S’annuncia, dopo tant’attesa, un tramonto vermiglio
Come gironi in terra d’un inferno di dantesca memoria,
Ma di Dante non s’intravede ombra nella recente storia.
@Franca Colozzo

***


Free version:

SILENT POETRY (revised rhymed version)

Without a word, the sea and sky compose
A harmony of ever-shifting tones;
Dim shades submerged while war relentless grows,
And violence stains the earth with grievous groans.

Reflected sparks in dawns of sea-weed scent,
In hush of cliffs where I, like Aphrodite, rise;
Time’s mirror holds the alchemy once spent,
Where light plays on diaspora and muted cries.

Demons and blindness, slaughter, savagery
Humanity declines through fated doom;
Announced apocalypses we fail to see,
As indifference spreads its silent gloom.

I speak to gulls, I trust my thoughts to sea,
From my lone rock, as lone as my own heart
Weary of screens, of hollow vanity,
Of posing in a world that plays its part.

I melt my tears in song, I turn my face
Toward distant dreams where sky meets sailing white;
Regret becomes a prayer I can’t erase,
Yet still it fills my chest with quiet light.

At last, a vermilion sunset slowly bleeds,
Like circles drawn in Dante’s crimson hell,
But Dante’s voice, in modern history’s deeds,
Finds no trace left, no warning left to tell.
@Franca Colozzo