:: Pagina iniziale | Autenticati | Registrati | Tutti gli autori | Biografie | Ricerca | Altri siti ::  :: Chi siamo | Contatti ::
:: Poesia | Aforismi | Prosa/Narrativa | Pensieri | Articoli | Saggi | Eventi | Autori proposti | 4 mani  ::
:: Poesia della settimana | Recensioni | Interviste | Libri liberi [eBook] | I libri vagabondi [book crossing] ::  :: Commenti dei lettori ::
🖋 Il giardino di Sophia (Roma, 05/12/2022)
🖋 Benedetta Berio intervista a Il ramo e la foglia edizioni
 

Ogni lettore, quando legge, legge se stesso. L'opera dello scrittore è soltanto una specie di strumento ottico che egli offre al lettore per permettergli di discernere quello che, senza libro, non avrebbe forse visto in se stesso. (da "Il tempo ritrovato" - Marcel Proust)

Poesia della settimana

Questa poesia è proposta dal 19/03/2012 12:00:00
Pagina aperta 2280 volte, esclusa la tua visita
Ultima visita il Sat Dec 3 16:35:00 UTC+0100 2022

Inediti

di Yannis Anastasopoulos (Biografia/notizie)

« indietro | versione per la stampa | invia ad un amico »
Invita un utente registrato a leggere la poesia della settimana »
# 2 commenti a questo testo: Leggi | Commenta questo testo »


[ Traduzione di Paraskevì Tsira, laureata in lingue all'università dell'Aquila è attualmente insegnante di italiano all'Istituto Italiano di Cultura di Atene. ]




Notte

 

                                                        Cieli

mitici, come se fossero finti

                                                        mani

angeliche come fuoco

                                                        ricordati

un mare in lontananza

                                                        onde

di uno sguardo profondo

 

risvegliano brividi di un amore senza fine

 

 

 

Città

 

Ho vagato negli occhi della notte

umidi, ladri

Ho barcollato ubriaco per i suoi vicoli

ho riso con i suoi dèi

Ho visto nel buio noi

abbandonarci al suo abbraccio

per l’ultima volta

lo sapevamo

Qui non ci saremo mai più stati

 

 

 

Metessi*

 

I colori del crepuscolo

risvegliano sogni ma anche verità

“Se vivi nella paura non vivi”

La vita che soffoca nel suo stampo

La Terra la nostra unica patria”

Un orologio accoltella le nostri notti

Rumori, bandierine, trionfi, televisori

ci schiacciano

I nostri unici fari

l’amore assoluto,

le anime dei bambini,

l’ira dei deboli

Metessi


“Partecipazione”, uno dei termini con cui Platone indica il rapporto che intercorre tra il mondo delle idee e le cose sensibili. Queste, partecipando alle idee, ne diventano vere e proprie immagini. (ndt) 

 

 


Sorgere del sole Opalino

 

Notte, dalla finestra del bar e le chitarre

ramoscelli e un cielo grigio-azzurro

strano, qual è questo nuovo segno?

 

Anche tu mia poesia,

con parole, gridi, contrazioni, occhi azzurri come mari

incomprensibili, miei

 

Freddo, conchiglie, gelsomini

le tue dita

il giallo divino di Arles

colori forti sulla tavolozza

 

Colori rosei

spiagge su cui abbiamo corso insieme

luce del Sole che altri vedranno, forse

attraverso i nostri occhi

con una serenità segreta

per tutta la Corrente della Vita

 

Un Sorgere del sole magico sull’Isola

lo so – sono secoli ormai

che porti il vento nel mio respiro

 

Con un groppo in gola, domenica, la giornata allo Stadio stava finendo

lasciando piccoli auguri in delirio

i silenziosi cavalieri fanno cenno di buona serata

 

Fuori nevicava cocci del cielo buio

stelle nebbie nuvole acqua

il vento dava i calci agli alberi deboli della città

dietro i suoi occhi i sensi sussuravano vecchi romanzi

storie dimenticate

chiamava canali antichi

cercava la carezza della notte quando tardi

appoggiava la testa distratta dall’amore sul suo letto...

 

La clessidra spietata, sabbia amara, incessante

non conta espressioni del viso, parole care,

tormenti che non sono arrivati fin qui

li ha sorpassati il tempo

li ha chiusi in vecchi archivi impolverati

che nessuno leggerà

lo so che anche tu una volta, così come io adesso, hai sofferto – e di più

ma lo hai tenuto così tanto dentro di te, tu

Ed è per questo che sono umidi i nostri occhi

 

Camicia azzurra, figure gentili,

la spiaggia infinita

le Isole del rosso, ciottoli neri, case di pietra

una chitarra che geme melodie erotiche

 

Le canzoni che suonano ancora

le crepe, uno specchio incrinato

le spine del cortile, rugiada, sorridevi

 

Ascolto una melodia bianca stendere secoli di luce

stelle nel cielo serale, capelli sciolti,

perle, il collo di Giulietta nudo con una bretellina,

dita calde, occhi verdi,

un pezzettino di cielo dai vetri di giugno

 

Suonate piano con violini vecchi, senza timpani,

musicisti ubriachi della nostra nottata...

 

 

 

Violoncelli

 

Piangono i violoncelli

quella ragazza fresca

si è persa per le strade della città

come una gatta che si nasconde in fretta

cammino da solo piano

combattendo contro la mia sfortuna

persa, giornata offuscata

ho estratto dalla memoria una preghiera infantile

insegnata da sciocchi

ma per me pura

 

Un’industria del dolore le casse pubbliche.

Nel tepore della casa

la notte ho sentito una presenza minacciosa

nella stanza mentre dormivo

mi sono svegliato – non c’era nessuno.

 

Mi misuro con la vecchia passione imbarazzato

cercando i cieli aperti

l’orizzonte rotto

le grandi navi mercantili

cariche di merci pesanti

legali ed illegali

 

Vele strappate, luce bassa

ti ho trovata dentro una bottega d’antiquariato

hai venduto le nostre fotografie

ci ho visti nel centro di un quadro

camminavo come un relitto coperto di stracci

sotto i tuoi scalini

quale notte ti ha preso, preda di guerra?

La mia tosse è diventata più forte

 

 

 

Pioggia

 

La pioggia è iniziata...

acqua della prima sete antica

Le valli sono spaziose e colorate

vieni. andiamo lì

respirare liberi

rimango sereno

il sole si fa più forte, illumina i visi

sulla nostra montagna cani, piccioni, passeri, bambini

come li guardava il mio amico!

con quanto affetto, quanta profondità

Sta in piedi alla luce calmo e comodo

con una bontà spontanea guaritrice

 

E ora, qui dentro l’universo,

dopo tante passioni,

rinasco come un uomo nuovo

con tutte le vecchie ossessioni

migliorate, perfezionate

 

Un tempo c’era vita nelle canzoni

mi ricordo...

la città sembra amichevole

l’oblio non è ancora arrivato

in breve abbiamo smesso di aspettarlo

 

 

 

Rifugio

 

Ho scritto silenzi, ho scritto palinodie

discese senza ritorno

cieli senza soli

ho visto chiaramente i vicini festeggiare

ho sentito bene le loro canzoni

basate su una ricerca di mercato

ma io sono fuggito per sempre accarezzo i sogni dei vagabondi

tocco l’eterna luce del sole

l’azzurro divino delle isole

cantìcchio vecchi motivi

mi nascondo in giardini fioriti

 

Ho inchiodato al muro il disegno che mi ha regalato

una ragazza triste dagli occhi umidi

la guardo ogni sera prima di addormentarmi

viaggio con lei

a Parigi, nelle Indie, in Nepal

è attenta a me e mi sorride

balliamo nel bosco e sembra una fata

beviamo la musica in due tazze grandi

il vento ci trascina fino al mare

sentiamo i timpani degli indigeni

ci baciamo per ore

la sua pelle è soffice

mi ricorda sempre

nelle sue preghiere

mi ama come una volta

con la stessa passione

la stessa intensità

benchè siano anni che non la vedo

 

 

 

Ferite

 

Notte stellata, parlano le stelle ai solitari,

sentivi le parole dei pazzi e tremavi...

 

“Dai, su, vieni fuori, gioca, sorridi”

mi avevi detto anni fa...

 

Ora sono pallido e solo le notti,

scarabocchio su carte e sputo tabacco...

 

Eppure è bello fuori!

Bagna le tue ferite sotto l’acqua della pioggia!

 

 

 

Equilibrio

 

Quando ti alzavo in alto

tu un gigante

andavamo abbracciati nel mio letto

ti davo del profumo

e dicevi “amo, amo, amo”

la solitudine mi ha invaso

una grande maledizione

ho resistito

ho resistito

mi svegliavo con le prime musiche

“caffè e sigaretta”

piccoli momenti di felicità

la gita lunga

magari un giorno riuscissi a rimettermi in gamba!

 

 

 

Mia madre

 

Tutto il giorno a combattere

dentro e fuori di me

mi sono aggrappato ai suoi occhi sereni

alla sua favola vecchia

alle sue parole

sagge e dolci

al coraggio che mi ha dato

all’ospedale

(quanta miseria)

quante figure tragiche

quante persone deboli

invecchiati male

 

Quanto amore ci è dovuto

a noi deboli

 

 

 

Vino

 

E quando si svuotano i bicchieri

ho paura che il vino sia finito

e la musica

e il destino nero          

rozzo e maleducato

ci aspetta,

là fuori sulla strada.

 

 

 

Le farfalle perdute

 

Ho pianto per le farfalle perdute

corpi distratti nel freddo

la pioggia della città ci ha circondati

dimmi dove sono andati i venditori di caldarroste

che stavano chini, piegati

sopra la loro merce?

 

 

 

Zenit e Nadir 

 

Chi sia arrivato al suo nadir

ha trovato anche

il suo zenit dolciastro.

 

Ma non ha trovato felicità.

 

Chi non è mai arrivato al suo nadir

non ha mai trovato lo zenit dolciastro.

Tuttavia

ha trovato serenità e felicità.

 

 

 

Il mio giardino

 

Nel mio giardino (un piccolo balcone)

danno i fiori solo due bei gerani

soli, completamente

con la pioggia che li picchia

con gli occhi delle persone

che li sradicano

deboli, poveri e tristi.

Li amo cosi tanto,

sono come un giardino

e in fondo la montagna

 

Potessi diventare

un buon giardiniere!

e quando gli occhi dei nemici

saranno ormai lontano

con le mie ferite cicatrizzate

potrei cantare

fischiare, ballare

chinarmi sulla madre Terra





*


Νύχτα

 

                                               Ουρανοί

μυθικοί, τάχα ψεύτικοι

                                               χέρια

αγγέλων σα φωτιά

                                               θυμήσου

μακριά μια θάλασσα

                                               κύματα

μιας βαθιάς ματιάς

                                              

ξυπνούν ρίγη ενός έρωτα χωρίς τέλος

 

 

 

Πόλη

 

Πλανήθηκα στα μάτια της νύχτας

υγρά, πλάνα

Τρέκλισα μεθυσμένος στα σοκάκια της

γέλασα με τους θεούς της

Μας είδα μες στο σκοτάδι

στην αγκαλιά μας ν’αφηνόμαστε

για τελευταία φορά

ξέραμε

Δε θα’μαστε ποτέ ξανά εδώ

 

 

 

Μέθεξη

 

Τα  χρώματα του δειλινού

ξυπνούν όνειρα μα κι αλήθειες

«Ζώντας μες στο φόβο δε ζεις»

Η ζωή που ασφυκτιά στο καλούπι της

«Μόνη πατρίδα μας η Γη»

Ένα ρολόι μας μαχαιρώνει τις νύχτες

Θόρυβοι, σημαιάκια, θρίαμβοι, τηλεοράσεις

μας συνθλίβουν

Μόνοι μας φάροι

ο απόλυτος έρωτας,

οι ψυχές των παιδιών,

η οργή των αδύνατων

Μέθεξη

 

 

 

Οπάλινη Ανατολή

 

Νύχτα, μέσα απ΄το παράθυρο του μπαρ και τις κιθάρες

κλαδιά δέντρων κι ένας ουρανός γκριζογάλανος

παράξενος, ποιό είναι το καινούργιο νεύμα;

 

Ποίησή μου κι εσύ

με λέξεις, κραυγές, συσπάσεις, γαλάζια μάτια θάλασσες

ακατάληπτες, δικές μου

 

Κρύο, κοχύλια, γιασεμιά

τα δάχτυλά σου

το θεϊκό κίτρινο της Αρλ

έντονα χρώματα στην παλέτα

 

Ρόδινα χρώματα

ακρογιαλιές που τρέξαμε μαζί

φως του Ήλιου που θα δουν άλλοι, ίσως

μέσα απ’τα μάτια μας

με μια γαλήνη μυστική

για όλο το Ρεύμα της Ζωής

 

Μια μαγική Ανατολή στο Νησί

ξέρω – είναι αιώνες τώρα

που φέρνεις τον άνεμο στην πνοή μου

 

Με κόμπο στο λαιμό, Κυριακή, στο Στάδιο η μέρα τέλειωνε

αφήνοντας μικρές ευχές να παραληρούν

καλό βράδυ γνέφουν οι σιωπηλοί ιππότες

 

Χιόνιζε έξω θρύψαλα του σκοτεινού ουρανού

άστρα ομίχλες σύννεφα νερό

κλώτσαγε ο άνεμος δέντρα ασθενικά της πόλης

πίσω απ’τα μάτια της οι αισθήσεις ψιθύριζαν ρομάντζα παλιά

ιστορίες ξεχασμένες

καλούσε αρχαία κανάλια

γύρευε το χάδι της νύχτας όταν αργά

έγερνε αλλοπαρμένη στο κρεβάτι της

 

Η κλεψύδρα αμείλικτη, άμμος πικρή, ασταμάτητη

δε μετρά εκφράσεις προσώπων, λόγια ακριβά,

καημούς που δεν έφτασαν ως εδώ

τους προσπέρασε ο χρόνος

τους έκλεισε σε σκονισμένα,

παλιά αρχεία που κανείς δε θα διαβάσει

ξέρω κι εσύ κάποτε, όπως εγώ τώρα, πόνεσες – και πιο πολύ

όμως το κράτησες τόσο πολύ μέσα σου, εσύ

Κι είναι γι’αυτό τα μάτια μας υγρά

 

Γαλάζιο πουκάμισο, μορφές ευγενικές,

η ατέλειωτη παραλία

τα Νησιά του κόκκινου, βότσαλα μαύρα, πέτρινα σπίτια

μια κιθάρα βογγάει μελωδίες έρωτα

 

Τα τραγούδια που παίζουν ακόμη

οι χαραγματιές, ένας καθρέφτης ραγισμένος

τα αγκάθια της αυλής, δροσιά, χαμογελούσες

 

Ακούω μια λευκή μελωδία να ξαπλώνει αιώνες φωτός

αστέρια στο βραδινό ουρανό, μαλλιά ξέπλεκα,

μαργαριτάρια, ο λαιμός της Ιουλιέττας γυμνός με μια τιραντίτσα,

ζεστά δάχτυλα, μάτια πράσινα,

ένα κομματάκι ουρανός μέσα απ’τα τζάμια του Ιουνίου

 

Παίξτε αργά με βιολιά παλιά, χωρίς τύμπανα,

μουσικοί της νυχτιάς μας μεθυσμένοι…

 

 

 

Τσέλα

 

Κλαίνε τα τσέλα

εκείνο το φρέσκο κορίτσι

χάθηκε στους δρόμους της πόλης

σα γάτα που κρύβεται γοργά

περπατώ μονάχος αργά

πολεμώντας την κακοτυχία μου

χαμένη, θολή μέρα

ανασύρω μια παιδική μου προσευχή

διδαγμένη από ανόητους

μα αγνή για μένα

 

Βιομηχανία πόνου τα δημόσια ταμεία.

Στου σπιτιού μας τη θαλπωρή

τη νύχτα ένοιωσα μια απειλητική παρουσία

στο δωμάτιο όπως κοιμόμουν

ξύπνησα – δεν ήταν κανείς.

 

Αναμετριέμαι με το παλιό πάθος αμήχανος

ψάχνοντας τους ανοιχτούς ουρανούς

τον σπασμένο ορίζοντα

τα μεγάλα φορτηγά πλοία

μ’εμπορεύματα βαριά φορτωμένα

νόμιμα και παράνομα

 

Σχισμένα πανιά, φως χαμηλό

σε βρήκα σ’ένα παλαιοπωλείο

πούλησες τις φωτογραφίες μας

μας είδα στο κέντρο ενός κάδρου

βάδιζα ερείπιο με κουρέλια

κάτω από τα σκαλιά σου

ποια νύχτα σε πήρε, λάφυρο πολέμου;

Ο βήχας μου δυνάμωσε

 

 

 

Βροχή

 

Η βροχή άρχισε…

Νερό της πρώτης αρχαίας δίψας.

Τα λιβάδια έχουν άνεση χώρου και χρώματα

έλα, ας πάμε εκεί

ν’ανασάνουμε λεύτεροι

παραμένω γαλήνιος

ο ήλιος δυναμώνει, φωτίζει τα πρόσωπα

στο βουνό μας σκυλιά, περιστέρια, σπουργίτια, παιδάκια

πώς τα κοίταζε ο φίλος μου

με πόση στοργή, πόσο βαθιά

Στέκεται στο φως ψύχραιμα και άνετα

με μια πηγαία καλοσύνη που θεραπεύει

 

Και τώρα, εδώ μες στην κτίση,

μετά από τόσα πάθη,

γεννιέμαι καινούργιος

μ’όλες τις παλιές εμμονές

βελτιωμένες, τελειοποιημένες

 

Παλιά είχε ζωή μες στα τραγούδια θυμάμαι…

η πόλη μοιάζει φιλική

η λήθη δεν ήρθε ακόμη

στην ουσία πάψαμε να την προσμένουμε

 

 

 

Καταφύγιο

 

Έγραψα σιωπές, έγραψα παλινωδίες

κατηφόρες χωρίς γυρισμό

ουρανούς δίχως ήλιους

είδα καθαρά τους γείτονες να γιορτάζουν

άκουσα καλά τ’άσματά τους

βασισμένα σ’έρευνα αγοράς

μα εγώ δραπέτευσα για πάντα

χαϊδεύω τα όνειρα των αλητών

αγγίζω το αιώνιο φως του ήλιου

το θεϊκό γαλάζιο των νησιών

σιγοτραγουδάω σκοπούς παλιούς

κρύβομαι σε κήπους ολάνθιστους

Κάρφωσα στον τοίχο τη ζωγραφιά που μου χάρισε

ένα θλιμμένο κορίτσι με υγρά μάτια

την κοιτώ κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ

ταξιδεύω μαζί της

στο Παρίσι, στις Ινδίες, στο Νεπάλ

με προσέχει και μου χαμογελά

χορεύουμε στο δάσος και μοιάζει νεράιδα

πίνουμε τη μουσική σε δυο μεγάλες κούπες

ο άνεμος μας παρασύρει στη θάλασσα

ακούμε τα τύμπανα των ιθαγενών

φιλιόμαστε για ώρες

το δέρμα της είναι απαλό

στην προσευχή της

πάντα εκλιπαρεί για μένα

μ’αγαπαέι όπως παλιά

με το ίδιο πάθος

το ίδιο βαθιά

κι ας πάνε χρόνια που έχω να τη δω

 

 

 

Πληγές

 

Έναστρη νύχτα, μιλούν τ’άστρα στους μοναχικούς,

άκουγες τα λόγια των τρελών κι έτρεμες

 

«Έλα, μωρέ, βγες έξω, παίξε, χαμογέλα»

μου ‘χες πει χρόνια πριν

 

Τώρα μένω χλωμός και ξέμπαρκος τις νύχτες,

μουντζουρώνω χαρτιά και φτύνω καπνό.

 

Κι όμως είναι ωραία έξω!

Βρέξε τις πληγές σου στο νερό της βροχής!

 

 

 

Ισορροπία

 

Όταν σε σήκωνα ψηλά,

εσύ ένας γίγαντας

πηγαίναμε αγκαλιά στο κρεβάτι  μου

σου ‘δινα κολόνια

κι έλεγες  ˝αγαπάω, αγαπάω, αγαπάω˝

η μοναξιά μ’ είχε κτίσει

ανάθεμα μεγάλο

άντεξα

άντεξα

με τις πρώτες μουσικές ξύπναγα

˝καφές και τσιγάρο˝

μικρές στιγμές ευτυχίας

η εκδρομή μακριά

αχ να σταθώ όρθιος στα πόδια μου!

 

 

 

Η Μητέρα μου

 

Όλη μέρα παλεύοντας

μέσα μου κι έξω μου

πιάστηκα στα γαλήνια μάτια της

στο παλιό της παραμύθι

στις κουβέντες της

σοφές και γλυκές

στο κουράγιο που μου ‘δωσε

στο νοσοκομείο

(πόση δυστυχία)

πόσες τραγικές φιγούρες

πόσοι αδύναμοι άνθρωποι

κακογερασμένοι

 

Πόση αγάπη μάς πρέπει

εμάς των αδυνάτων

 

 

 

Οίνος

 

Κι όταν τα ποτήρια αδειάζουν

φοβάμαι ότι τέλειωσε το κρασί

κι η μουσική επίσης

και μαύρη μοίρα

άξεστη και αγενής

μας περιμένει,

εκεί έξω στο δρόμο.

 

 

 

Οι χαμένες πεταλούδες

 

Έκλαψα για τις χαμένες πεταλούδες

κορμιά αφημένα στο κρύο

η βροχή της πόλης μάς περικύκλωσε

πες μου πού να πήγαν οι καστανάδες

που στέκονταν σκυφτοί, ζαρωμένοι

πάνω απ’ την πραμάτεια τους;

 

 

 

Ναδίρ και Ζενίθ

 

Όποιος έφτασε στο ναδίρ του

βρήκε και

το γλυκόπικρο ζενίθ του.

 

Αλλά δεν βρήκε ευτυχία.

 

Όποιος δεν έφτασε ποτέ στο ναδίρ του

ποτέ δε βρήκε

το γλυκόπικρο ζενίθ.

Ωστόσο,

βρήκε γαλήνη και ευτυχία.

 

 

 

Ο Κήπος μου

 

Στον κήπο μου (ένα μικρό μπαλκόνι)

ανθίζουν μόνο δυο όμορφα  γεράνια

μόνα, κατάμονα

με τη βροχή να τα δέρνει

με τα μάτια των ανθρώπων

να τα ξεριζώνουν

αδύναμα, λιτά και θλιμμένα.

Τ’ αγαπώ τόσο πολύ,

μοιάζουν σα να ΄ταν  κήπος

και στο βάθος το βουνό

 

Ω, να γινόμουν

ένας καλός κηπουρός,

κι όταν τα μάτια των οχτρών

θα ήταν πια μακριά,

με τα τραύματα μου επουλωμένα 

θα μπορούσα να τραγουδήσω

να σφυρίξω, να χορέψω

να σκύψω στη μάνα Γη.



# 2 commenti a questo testo: Leggi | Commenta questo testo »