Ringrazio l'editore Agron Shele  (Brussels, Belgio), per aver pubblicato sulla sua prestigiosa rivista letteraria ATUNIS questa mia poesia tradotta in inglese in due distinte versioni: una letteraria ed un'altra ridotta. 

Ringrazio altresì la poetessa e traduttrice iraniana, Farzaneh Dorri (Copenaghen, Danimarca), per le due traduzioni in persiano e danese.

DIVINE NUPTIALS 

Ambrosial drops descend through heaven's light,  
On ancient mosaics veiled by time's deep hand;  
Through pools and scattered ruins gleaming bright,  
Committed to the fates that rule the land.   

Here wise Odysseus touched the waiting shore,  
And Aeneas raised Cajeta's sacred stone;  
Their names still linger, though they are no more,  
While marble bears the wounds of years alone.   

The silent coast keeps Circe's shadow bound,  
Her voice now stirs like seaweed in the tide;  
No more shall lost Ulysses here be found,  
For memory's grief and absence here abide.   

Yet Cassandra sighs where ruined columns lie,  
And drowned gods wake beneath the mist-veiled sky.

©Franca Colozzo

https://atunispoetry.com/2026/02/10/divine-nuptials-divini-imenei-poem-by-franca-colozzo/

 
     NOZZE DIVINE

Gocce d’ambrosia piovono solenni
tra nozze eterne d’immortali dèi,
su mosaici sepolti dall’oblio,
tra vuoti d’acqua e schegge di tempo,
affidati al respiro del destino.

Qui Ulisse pose il piede sulla terra,
qui lasciò il nome inciso sulla riva.
Qui Enea levò tomba alla nutrice
Cajeta, ombra materna del suo fato.
Il resto è marmo inciso dalla storia.

Le coste tacciono: Circe s’inchina,
ombra ricurva, voce d’alga e sale.
Ulisse non farà più ritorno.
Assenza è pietra, spoglia di memoria.

Il promontorio s’inarca nella bruma,
un lampo d’ira marina risveglia
gli dèi sommersi nell’abisso antico.
Figlie di Nereo e dell’aurea Dòride
riemergono dal fondo: Nereidi,
con grido marmoreo che il mare spezza.

Cassandra ancora sospira il suo fato:
parola vana, mai creduta voce,
fra statue monche e rocce incenerite
dal sole che disperde e brucia il tempo.

Così l’aria ribolle nella nebbia,
ma nulla ormai giunge a compimento:
solo scogli trafitti dalle onde
e un mare che s’innalza in maree gonfie.

Sui luoghi aviti scivola la storia,
custode severa di miti e memorie.
Circe, feconda d’incanti e sortilegi,
maga dormiente dal grembo del tempo,
stringe il nodo del ricordo d’Ulisse
senza concedergli fuga o perdono.

Cassandra, muta, sospira in eterno
tra Laocoonte e i figli straziati.
Sento ribollire l’ira funesta
su approdi, colonne, rocce e cavità
antiche, sacre al lamento degli dèi.

******************************

Seconda versione classicheggiante:

Stillano ambrosie gocce, e sacro piove
sopra le nozze degli eterni Numi,
su tessere sepolte all’oblio cieco,
tra cave d’acqua e relitti del tempo,
consegnati al respiro del Fato.

Qui l’astuto Laerziade approdò,
e il nome suo lasciò inciso alla riva.
Qui il pio Enea levò funereo segno
alla nutrice Cajeta, nel pianto.

Tutto il restante è marmo della Storia.
Taccion le sponde: Circe, curv'ombra,
giace, e la voce sua d’alga sussurra:
Ulisse più non torna. Assenza è sasso
inermi e muto, privo di memoria.

L’arco del capo s’innalza nei vapori;
un guizzo d’ira marina ridesta
i Numi sommersi nel grembo del mare.
Figlie di Nereo e della sacra Dòride
tornano a riva: Nereidi antiche,
con grido di marmo che l’onde scuote.

Cassandra ancor sospira il suo vaticinio,
verbo non creduto, verbo negato,
tra simulacri monchi e rocce arsure
dal sole che disperde e consuma.

Così ribolle l’aere nella bruma,
ma nulla a compimento or giunge:
solo scogli feriti dalle onde,
mar che s’innalza sulle mute sponde.

Sui luoghi aviti scorre e veglia Storia,
custode severa di miti e memorie.
Circe, feconda d’incanti e venefici,
maga sopita nel grembo del tempo,
stringe il nodo del ricordo d’Ulisse
né gli concede scampo né perdono.

Cassandra, muta, sospira in eterno
tra Laocoonte e i figli straziati.
Sento ribollir l’ira nefanda
su approdi, colonne, rupi e cavità
vetuste, sacre al pianto degli dèi dormienti.

*** (English)

DIVINE NUPTIALS

Ambrosial drops descend through heaven's light,   

On ancient mosaics veiled by time's deep hand;   

Through pools and scattered ruins gleaming bright,   

Committed to the fates that rule the land.  

Here wise Odysseus touched the waiting shore,   

And Aeneas raised Cajeta's sacred stone;   

Their names still linger, though they are no more,   

While marble bears the wounds of years alone.   

The silent coast keeps Circe's shadow bound,   

Her voice now stirs like seaweed in the tide;   

No more shall lost Ulysses here be found,   

For memory's grief and absence here abide.   

Yet Cassandra sighs where ruined columns lie,   

And drowned gods wake beneath the mist-veiled sky. 

©Franca Colozzo

 ***

  
DIVINE NUPTIALS

Drops of ambrosia fall amid Gods’ nuptials
On mosaics veiled by oblivion,
Among hollows of water and debris,
Entrusted to the breath of fate.

Here Odysseus made his landfall,
Left a name upon the shore.
Here Aeneas raised a tomb
For his nurse #Cajeta.
All else is marble scored by history.

The coasts are silent:
Circe lies a bowed shadow,
Her voice a rustle of seaweed.
Ulysses will not return.
Absence is stone, bereft of memory.

The headland arches in the vapor,
A flash of marine wrath
Stirs the drowned gods.
Daughters of Nereus and of Doris
Rise back to the surface,
Nereids with a marble cry.

Cassandra still sighs.
A word not believed,
Among armless statues
And rocks scorched and strewn by the sun.

Thus the air seethes with mist,
Yet nothing now is fulfilled:
Only wave-pierced cliffs,
And a sea that looms with swelling tides.

Over ancestral sites history slides,
Guardian of memories and myths.
Circe, fertile in enchantments,
Slumbering sorceress,
Tightens the coil of Ulysses’ memory,
Yet grants him no pardon for escape.

Cassandra, mute, sighs without end,
Between Laocoön and his sons.
I feel the baleful wrath boil over landings,
Pillars, rocks, and ancient hollows.

Written and translated by Franca Colozzo

DIVINE NUPTIALS. By Franca Colozzo. Persian translation by Farzaneh Dorri

عروسی‌های الهی. سروده شاعر ایتالیایی فرانکا کولوزو. ترجمه فرزانه دُرّی

قطرات آمبروزیا در میان عروسی‌های خدایان
و بر روی موزاییک‌های پوشیده از فراموشی، می‌بارند
در میان گودال‌های آب و آوار،
که به نفس سرنوشت سپرده شده‌اند.

در اینجا بود که اودیسه به خشکی رسید،
و نامی بر ساحل گذاشت.
اینجا آئنیاس مقبره‌ای برای پرستارش کائتا برپا کرد.
هر چیز دیگری مرمری است که تاریخ بر آن نقش بسته است.

ساحل‌ها خاموشند:
سِرس سایه‌ای خمیده بیش نیست،
صدای او خش‌خش جلبک دریایی است.
اولیس باز نخواهد گشت.
غیبت سنگی است، بی‌خاطره و بی‌حافظه.

دماغه در بخار قوس برمی‌دارد،  
پرتویی از خشم دریا
خدایان غرق شده را برمی‌انگیزد.
دختران نرئوس و دوریس
این نرئیدها با فریاد مرمرینشان
به سطح آب می‌آیند.

کاساندرا هنوز آه می‌کشد.
اهش سخنی است که مجسمه‌های بی‌دست
و صخره‌هایی که زیر آفتاب سوخته و متلاشی شده‌اند،
ان را باور ندارند. 

اینگونه هوا از مه می‌جوشد،
با این حال هیچ چیز اکنون برآورده نشده است:
فقط صخره‌های موج‌خورده،
و دریایی که با جزر و مدهای خروشان خودنمایی می‌کند.

تاریخ بر فراز مکان‌های اجدادی
به سان نگهبان خاطرات و اسطوره‌ها.سیر می‌کند.
سِرس، این جادوگر خفته‌ی بارور در افسون‌ها،
خاطرات اولیس را در ذهن او  بی‌رنگ می‌کند،
با این حال أو را برای فرار مورد رحمت و عفو قرار نمی‌دهد.

کاساندرا، خاموش، آهی بی‌پایان می‌کشد،
بین لائوکون و پسرانش.
احساس می‌کنم خشم شوم بر سرسراها،
ستون‌ها، صخره‌ها و گودال‌های باستانی در جوش و خروش است.

DIVINE NUPTIALS. By Franca Colozzo. Translated into Danish by Farzaneh Dorri

Guddommelige brylluper. Af Franca Colozzo. På dansk ved Farzaneh Dorri

Dråber af ambrosia falder midt i gudernes bryllup
på mosaikker, der er tilsløret af glemsel,
blandt hulninger af vand og ruiner,
som er overladt til skæbnens åndedræt.

Her gik Odysseus i land,
gav kysten et navn.
Her rejste Æneas et gravmonument
for sin barnepige Cajeta.
Alt andet er marmor, der er ridset af historien.

Kysterne er tavse:
Circe ligger som en bøjet skygge,
hendes stemme er en raslen af ​​tang.
Ulysses vil ikke vende tilbage.
Fravær er som en sten; blottet for hukommelse.

Forbjerget buer sig i dampen,
et glimt af et oprørsk hav
rører de druknede guder.
Døtre af Nereus og Doris -
de Nereider med et marmorskrig
stiger op til havets overfladen.

Kassandra sukker stadig.
Et ord, der ikke bliver troet,
blandt armløse statuer
og klipper brændt og strøet af solen.

Således syder luften af ​​tåge,
alligevel er intet opfyldt nu:
Kun bølgegennembrudte klipper,
og et hav, der truer med svulmende tidevand.

Over forfædrenes steder, rejser historien,
vogteren af minder og myter.
Circe, den slumrende troldkvinde,
frugtbar i fortryllelse,
dæmper Ulysses' erindring,
men giver ham ingen velsignelse for flugt.

Kassandra sukker stumt uden ende,
mellem Laokoon og hans sønner.
Jeg føler den ondsindede vrede koger over landinger,
søjler, klipper og gamle fordybninger.